جوزفین من

آدید زندگی خود را در هفت دقیقه روایت می‌کند. او جوانی با زبان عربی است که شب‌کار در یک کارگاه شستشوی لباس و خشک‌شویی جایی در ایالات متحده است. در پیامد حادثهٔ ۱۱ سپتامبر، آن‌ها پرچم‌های آمریکا را به‌طور رایگان می‌شویند. او می‌گوید روزی شش یا هفت پرچم می‌شویند. او دربارهٔ دو همسر ناپلئون می‌گوید: ماری له‌ویز برای فرزند، جوزفین برای عشق. آدید به آدِلا، همکارش، علاقه‌مند است. او هم جوزفین اوست. ما تماشاگرش می‌شویم که چگونه آدید و آدِلا پرچم‌ها را شستند و در خشک‌کن‌ها قرار دادند. آن‌ها را تا می‌زنند. آن‌ها می‌رقصند. آن‌ها در کنار درب کارگاه لباس‌شویی ایستاده‌اند و سپیده‌دم را نگاه می‌کنند. آیا این هم‌دلی به چیزی فراتر تبدیل خواهد شد؟