خانوادهٔ من

در پرتره‌ای موزاییکی و شاعرانه که در اورگن روستایی شکل می‌گیرد، سه جوان سفیدپوست با احساس انزوا از جامعهٔ مدرن روبرو می‌شوند و ناامیدی‌شان را با روشی هولناک به چالش می‌کشند. نقدی تند بر ارزش‌های آمریکاییِ سفیدپوست که مخاطب را به اندیشیدن دربارهٔ واقعیتِ ناگفتهٔ ترامپِ آمریکا دعوت می‌کند