لالایی

از خانوادهٔ خود بیگانگی کهن، جاناتان متوجه می‌شود پدرش تصمیم گرفته است در مدت حدود چهل و هشت ساعت از دستگاه حمایتی جدا شود. در این بازهٔ فشرده، زندگیِ خانواده تازه معنا می‌یابد. روبرت با مبارزه با بیماری اش در تلاش است تا آنچه از دست داده‌اند بازگرداند. بحثی دربارهٔ حقوق بیماران و معنای آزادی شکل می‌گیرد. جاناتان با پدر، مادرم، خواهر و عشق‌اش دوباره پیوند برقرار می‌کند و از دو کاتالیزور ناهمگون - یک بیمار جوان باهوش و پرمهر و یک پرستار صریح - صدای خود را دوباره به دست می‌آورد