«او» حال خوبی ندارد، ناراحت است با وجود زندگی کامل و پر از شدت، زنده است اما درونش احساس مردن می‌کند، همه او را می‌بینند اما او خود را نامرئی می‌بیند. تشخیص روشن است: دیسفوریا جنسیتی. برای نجات خودش، او ناچار است با سفری درونی رو به رو شود که شاید او را به نوری تازه برساند. پس از سه سال روان‌درمانی، این سفر به صورت واقعی «مسیر» در همراهی دو دوست تبدیل می‌شود: فرانکا، پنجاه ساله، کارگردان تئاتر و مدیر بازیگری، و فرانچسکا، بیست و هفت ساله، بازیگر با سندرم داون. در میان طبیعت بکر و مناظر نفس‌گیر، آنها با زنانی دیگر روبه‌رو می‌شوند که هر کدام داستانی پر از شدت برای گفتن دارد.