من دومی هستم

پاییز ۱۹۵۲: روزنامه‌نگار متعهدِ Hedda و همسرش Winfried در قطار به سمت اورشلیم (ا oslo?)، فیلکس کرستن، مربی ماساژ سابق رهبر آلمانی‌های نازی، هیملر، را تعقیب می‌کنند. گفته می‌شود کرستن در طول دوران نازی‌ها به هزاران زندانی اردوگاه‌ها کمک کرده تا به آزادی برسند—حداقل طبق روایت خودش. اما Hedda تردید دارد. او کرستن را افسونگری می‌بیند که از عمل‌های قهرمانانهٔ ساختگی برای به دست آوردن نامزدی جایزه صلح نوبل استفاده می‌کند. آنچه به نخستینِ یک مصاحبه می‌ماند، به یک بازی سخت روان‌شناختیِ گربه-و-موش تبدیل می‌شود: کرستن که از نظر بلاغت بی‌نظیر است و با شواهدی ادعایی مسلح است، با مخالفی سرسخت روبه‌رو می‌شود که بی‌وقفه با تناقض‌ها او را به چالش می‌کشد. با بالاگرفتن گفتگو، اعلام برندهٔ جایزه صلح نوبل هر چه به صدر نزدیک می‌شود...